Həyatımda elə bir dönəm oldu ki, mən özümü tamamilə itirmişdim. Yox, narkotik yox, alkoqol yox – bunlar mənim hekayəmdə yoxdu. Mən özümü rutinin içinə itirmişdim. Hər gün eyni vaxtda oyan, eyni metrostansiyaya en, eyni qatara min, eyni küçə ilə işə get, eyni kresloda otur, eyni işləri gör, axşam eyni yolla geri qayıt. Mən Bakı metropoliteninin “İçərişəhər” stansiyasında işləyirəm, növbə rəisi kimi. On beş ildir ordayam. O qədər tanışam o tunellərə, o səslərə, o işıqlara ki, artıq gözlərimi yumsam da hər şeyi bilirəm. Amma elə bir gün gəldi ki, gözlərimi açıb ətrafa baxdım və heç nə hiss etmədim. Nə sevinc, nə kədər, nə həyəcan. Boşluq.
Həmin gün işdən sonra metrodan çıxıb “İçərişəhər”in dar küçələri ilə gəzməyə başladım. Aylardır özümə belə bir vəd vermişdim – hər gün işdən sonra ən azı iyirmi dəqiqə gəz, nəfəs al. Amma o günə qədər heç vaxt yerinə yetirməmişdim. O gün isə nəsə məni itələdi. Küçələr boş idi, axşamüstü işıqlar yanmağa başlamışdı, qədim daşların üstünə sarı işıq düşürdü. Birdən gözüm bir kafenin qarşısında oturmuş qocaman bir kişiyə sataşdı. Əlində çay, qarşısında planşet, nəyisə fırladırdı. Yaxınlaşdım, salam verdim. Adı Rəşid idi, təqaüdçü memar, hər axşam eyni kafeyə gəlib çay içir, bir az onlayn oyun oynayır, sonra evə qayıdırmış. Söhbət etdik. Dedi ki, “oğul, mən sənin kimi metrolarda işləmişəm, gənc yaşlarımda. Bilirsən nə öyrəndim? Həyat tunel kimidir – qaranlıq görünür, amma hər dəfə işığa çıxmaq mümkündür”. O sözlər beynimdə ilişib qaldı.
Həmin axşam evə qayıdanda həyat yoldaşım Nigar soruşdu ki, “nə belə fikirlisən?”. Dedi ki, “sən son vaxtlar çox dəyişmisən, özünlə danışırsan, yuxuların qarışıb”. Mən gülümsədim, “heç nə, sadəcə yorğunam” dedim. Amma yorğunluq deyildi. Mən içimdə bir şeyin qırıldığını hiss edirdim, amma nə olduğunu bilmirdim. O gecə yata bilmədim, qalxdım, qonaq otağında oturdum. Telefonumu əlimə aldım, Rəşid əminin kafedə oynadığı oyunları xatırladım. Ona deməmişdim, amma o an mən də cəhd etmək istədim. Axtarışa başladım, bir neçə dəqiqəyə
mostbet applicazione android yazıb tətbiği telefonuma endirdim. Niyə etdim? Özüm də bilmirəm. Bəlkə də ona görə ki, Rəşid əminin üzündə o axşam gördüyüm rahatlığı, o sakitliyi mən də yaşamaq istədim. Bəlkə də ona görə ki, illərdir qaranlıq tunellərdə işləyən mən, bir az da olsa işıq görmək, bir az da olsa ürəyimin döyünməsini hiss etmək istədim.
Tətbiqi açdım, qeydiyyatdan keçdim. Adımı, soyadımı yazdım. Mənim üçün ən çətini depozit qoymaq oldu – axı mən pulu hesablamağa öyrəşmişdim, hər qəpiyin nəyə xərcləndiyini bilirdim. Amma o gecə özümə dedim ki, bu, bir dəfəlikdir, sadəcə cəhd. Kiçik bir məbləğ qoydum. Sonra oyunları gəzməyə başladım. Slotlar, rulet, poker, canlı kazino – gözüm qarışdı. Axırda ən sadə slotlardan birini seçdim, qaydalarını oxudum, spinə basdım. Çarxlar döndü. O an ürəyim necə döyündü, deyə bilmərəm. On beş ildir metrodakı qatar səslərinə, siqnallara, təyyarə səslərinə öyrəşmiş ürəyim, birdən bir oyun çarxının dönüşü ilə oyandı. İlk spində heç nə olmadı. İkincidə də. Üçüncüdə bir az qazandım. Dördüncüdə free spins açıldı, ekran işıqlandı, musiqi başladı. Mən oturduğum yerdən qalxdım, qonaq otağında gəzməyə başladım, gülürdüm. Öz-özümə gülürdüm. Çünki illərdir unutduğum bir hissi tapmışdım – o anlıq sevinci, o gözlənilməzliyi, o “hələ də nəyisə hiss edə bilirəm” həyəcanını.
Həmin gecədən sonra mən dəyişdim. Yox, mən qumarbaz olmadım, heç vaxt da olmadım. Amma mən özümə bir az da olsa “canlı” hiss etməyə icazə verdim. Həftədə bir-iki dəfə, axşam saatlarında, hər kəs yatandan sonra, telefonumu götürüb bir az oynayırdım. Bəzən uduzurdum, bəzən udurdum. Amma nə uduzanda əsəbləşir, nə də udanda həddimi aşırdım. Çünki mən artıq bilirdim ki, bu mənim üçün pul qazanmaq yolu deyil. Bu, mənim üçün bir növ terapiyadır, metronun o qaranlıq tunellərindən çıxıb bir az işıqda nəfəs almaqdır. Bir gün Nigar yuxudan oyandı, məni qonaq otağında oturmuş gördü. Soruşdu: “Nə edirsən?”. Mən dedim: “Oynayıram”. Yaxınlaşdı, baxdı, güldü. Dedi: “Sən? Oynayırsan?”. Mən də güldüm. O gecə ona hər şeyi danışdım – Rəşid əmimi, metrodakı boşluğumu, o tunellərdə hiss etdiyim tənhalığı, və oyunun mənə verdiyi o kiçik, amma əhəmiyyətli sevinci. Nigar susdu, sonra dedi: “Mən səni son vaxtlar daha rahat görürəm. Daha az qaşqabaqlısan, daha az əsəbisən. Səbəbini bilmirdim. İndi bildim”. O sözlər mənə hər şeydən dəyərli oldu.
Zaman keçdikcə mən oynamağı öyrəndim, amma daha vacibi, mən dayanmağı öyrəndim. Bəzən qazanırdım, qazandığım pulu kənara qoyurdum. Bir gün o pul yığıldı, Nigara dedim ki, “gəl bir yerə gedək”. O, təəccübləndi. Mən ona dedim ki, bu pul oyunlardan yığılıb, amma mənim üçün bu pulun dəyəri o deyil. Dəyəri odu ki, mən bu pulla sənə bir şey almaq istəyirəm. O gün Nigarla birlikdə “İçərişəhər”in dar küçələrində gəzdik, ona sevdiyi bir qoltuq saatı aldıq. O saatı qoluna taxanda üzündəki təbəssümü heç vaxt unutmayacağam. O təbəssüm mənə dedi ki, mən doğru yoldayam. Mən özümü itirməmişdim, sadəcə bir az qaranlıqda qalmışdım. Və o qaranlıqdan çıxmaq üçün çox da uzağa getmək lazım deyilmiş – bəzən sadəcə bir klik, bir cəsarət, bir “cəhd edim” demək kifayət edirmiş.
İndi hələ də metorda işləyirəm, hələ də hər gün eyni stansiyaya enir, eyni qatarları gözləyirəm. Amma artıq eyni adam deyiləm. Hər axşam işdən çıxanda, metronun o səs-küyündən, o qaranlıq tunellərdən çıxıb yuxarı qalxanda, bir az gəzirəm. Bəzən Rəşid əminin kafesinə də gedirəm, çay içirik, bir az söhbət edirik. O, mənə bir dəfə dedi: “Bax, dedim sənə, hər tunelin sonunda işıq var”. Mən gülürəm. Hə, işıq var. Və mən o işığı həmin axşam, evdə tək, telefon ekranının işığında, mostbet applicazione android vasitəsilə tapdım. Amma əsl işıq o ekranda deyildi. Əsl işıq mənim içimdə idi. Oyun sadəcə onu oyatdı. İndi hər dəfə metrodan çıxanda, gözümü qamaşdıran gün işığına baxıb deyirəm: sağ ol, Rəşid əmi. Sağ ol, o axşam. Sağ ol, o tunellər ki, mənə öyrətdiniz – qaranlıq da, işıq da müvəqqətidi. Əsas olan onların arasında itməməkdir. Mən itmədim. Tapdım özümü. Və bu, mənim həyatımın ən böyük uduşudur.